Uiteindelijk heeft iedereen een moeder, maar als je net als ik geluk hebt, dan heb je er wel meer dan één. het zijn niet je eigen moeders, maar in mijn geval waren dat mijn schoonmoeder en de moeders van onze lieve vrienden N. en T. Ik noemde ze dan ook altijd liefkozend ‘moeders’. De ‘s’ op het einde was eigenlijk alleen maar bedoeld om het onderscheidt tussen je eigen moeder en de moeder van een ander te maken.

Zo had ik een allerliefste schoonmoeder die ik altijd ‘moeders’ noemde. Een fijne zorgzame vrouw die geen verschil maakte tussen haar eigen kinderen en aangetrouwde kinderen. Een echte Amsterdamse schippersdochter. Wij deelde onze liefde voor de stad waarin wij geboren waren en konden daar oeverloos over kletsen. Helaas is zij er niet meer. Dan was er nog de moeder van mijn lieve vriendin N. Ook zo’n lief mens. Lekker knus kon ze genieten van een bak koffie, een sigaretje, een goed gesprek en ook soms een felle discussie. In die tijd rookten en discussieerden wij gezellig met haar mee. Zij werd niet heel oud, maar de herinneringen aan mooie tijden zijn gebleven. Die ‘moeders’ hadden natuurlijk ook mannen, maar die sprak je naar goed Amsterdams gebruik met ‘Oom’ of ‘Ome’ aan, behalve mijn schoonvader, die werd gewoon bij zijn voornaam genoemd.

En dan was er natuurlijk de moeder van mijn beste vriend T. De eerste echte ‘moeders’. Zij kwam uit dezelfde buurt als ik, de Spaarndammerbuurt en was net zo hartelijk als de andere en mijn eigen moeder. Altijd kon je mee eten. Zelfs als je aankwam na het eten thuis vroeg ze: “Heb je al gegeten? ” ondanks dat je dan ‘ja’ zei zette ze toch een bordje aan, dan kon je bij haar nog even het toetje mee eten. Ze was een kunstenares als het ging om stoofperen.Ik danste in 1977 toen ik met haar,  Ome Jan en vriend T. mee mocht naar Zuid-Frankrijk voor een drieweekse vakantie tijdens het avondentertainment in het Prexotel in Saint Aygulf. Dat was een toen al semi ‘all inclusive’ waar het heerlijk vakantie vieren was onder de ogen ‘moeders’ en Ome Jan.

De ‘omes’ zijn al een tijdje geleden overleden, maar van de ‘moeders’ was T. zijn moeder er gelukkig nog, totdat zij vorige week dinsdag overleed aan die verschrikkelijke ziekte. Gelukkig hebben mijn vrouw en ik haar nog in redelijke staat kunnen spreken en waren er gerust op dat het einde niet te lang op zich zou laten wachten. Zij leed pijn en was ook klaar om ‘over te gaan’ zoals je dat zo mooi zegt.

Met het overlijden van de laatste ‘moeders’ komt er een definitief einde aan voor ons en onze vrienden T. en N. aan een roemrijke tijd, er zijn geen ‘moeders’ meer om moeders’ te noemen en naar het zich laat aanzien is dat toch een gemis. Als je eens iets had was er altijd wel een ‘moeders’ beschikbaar. Ze waren er bij op onze bruiloften feesten en partijen en sommige gelukkig ook bij de geboorte van de kinderen die wij kregen. We werden volwassen met ‘de moeders’ Het is over en voorbij, het is de cirkel van het leven, maar dat maakt het natuurlijk niet minder jammer. Dinsdag zullen we afscheid nemen van ‘moeders’ en zullen er mooie herinneringen blijven.

René

Zet je hem er op?