René op twitter

---------------------------------

Recente reacties

Het is het gewoon niet.

2016-dads-armyToen enige jaren geleden een film uitkwam van “Toen was geluk heel gewoon” was dat voor mij als liefhebber van de tv-serie een tegenvaller. De film had niet de charme van de tv-serie.

Op één of andere manier mistte ik dat kneuterige van die bordkartonnen decortjes en het samenraapsel van props uit de periode die de serie speelde. Het was eigenlijk ‘te gelikt’. Er waren gewone huiskamers en buitenscènes op straat in een heuse garage( de hoofdrolspeler was buschauffeur). In de serie werd alleen maar de suggestie van die garage gewekt en als in de huiskamer de deur dichtging zag je het kartonnen wandje heen en weer gaan. Ach de film, het was wat het was, maar niet meer dan dat.

Afgelopen voorjaar kwam in Engeland een filmische remake van de serie ‘Dad’s army’ uit. De serie die wij hier kennen als ‘Daar komen de schutters’ heeft in het Verenigd Koninkrijk de prijs van de beste comedyserie ooit gekregen. Ik was het daar mee eens. Ik verheugde mij op de film die uit zou komen en hoopte dat hij ook in Nederland wel in de bioscoop zou komen. Als dit niet het geval was overwoog ik zelfs nog om in Dover naar de bioscoop te gaan om hem daar te kijken. Het kwam er niet van.

Afgelopen weekeinde was ik in Engeland voor een jaren 40 festival in Chatham. Traditioneel bij elk bezoek aan  het Verenigd Koninkrijk ga ik op de terugweg naar de boot altijd ook even langs bij Tesco. Dit is één van de grootste supermarktketens op het eiland. Toen ik daar doorheen liep kwam ik de dvd van ‘Dad’s army’ de film tegen en kocht hem meteen. Toen ik de film bezag bekroop mij hetzelfde gevoel als bij de film ‘Toen was geluk heel gewoon’ Het was het ook net niet.

Waren het bij de film van ‘Toen was geluk heel gewoon’ de originele acteurs waren het bij ‘Dad’s Army’ nieuwe acteurs omdat de acteurs van de serie, toen de serie liep, al bejaard en dus nu overleden zijn. Kortom een nieuwe cast in een filmische setting. Op zich wel leuk gedaan best een onderhoudende film, maar net als met ‘Toen was geluk…’was het ook net niet. Te gelikt was de film waar de serie lekker kneuterig was. Kortom ik moet mij niet meer verheugen op films van remakes van series die ik vroeger leuk vond, want het is altijd een teleurstelling. Het is het gewoon niet.

René

Hulp bij het starten.

Bij het repareren van de borden aan het begin van het dorp wilde ik wel even de radio aan. Dus de radio in de auto aangezet en vergeten dat de lampen ook aan stonden. Je raadt het al accu leeg.

Continue reading Hulp bij het starten.

Amsterdam. Fijn om er weg te kunnen gaan.

Door de grachten varen boten waar mensen zich te goed doen aan alcohol. Te veel boten, te veel mensen te veel alcohol. Het maakt de sfeer er niet beter op want er kijken er maar weinig vrolijk op het water.

Je wordt er van de stoep gereden door mensen die een stadstour op een Segway doen. De niets ontziende toerleider voorop, want geroutineerd en ‘we moeten door’ om productie te draaien.

Mensen die in hun eigen land nauwelijks fietsen riskeren hun leven op een huurfiets in de drukke Vijzelstraat waar het verkeer nog steeds hutje mutje gassen staat uit te stoten.

Amsterdam in een notendop. Een pretpark waar iedereen welkom is. Het is fijn om er aan het einde van de dag vandaan te kunnen. 😛

Nooit meer Mart. Gelukkig!

Gisteren was de laatste keer dat Mart Smeets zijn kunstje mocht doen tijdens de Olympische Spelen in Rio voor de NOS. Basketballen, echt zijn sport, mocht hij verslaan. Hij sloot simpel af met makkelijke woorden blijkbaar. Ik heb het gelezen, niet gehoord.

Ik ben geen sportliefhebber en kwam Mart dan ook niet tegen tijdens sportuitzendingen op televisie, maar sinds Mart een soort van ‘fenomeen’ werd gevonden door zijn fans dacht hij ook over andere andere onderwerpen uiterst veel te moeten kunnen zeggen. Zijn media collega’s, talkshowhosts, nodigden hem dan vaak en veel uit om over een bepaald onderwerp zijn licht te laten schijnen.

Ik hoor je denken: “Wat is nou je probleem?”. Dat is een goeie vraag. Ik mocht Mart niet. Die man op televisie werkte op mijn irritatieklier met zijn betweterige toontje en zijn maniertjes. Wanneer Mart weer verscheen op de buis in een praatshow of de personalityshow van Mathijs van Nieuwkerk, dan schakelde ik over. Ik keek nog liever naar de ellenlange reclameblokken van de commerciële zenders dan dat ik dat gezever van Mart Smeets aan moest horen.

Nu Mart is gestopt verschijnen er overal loftuitingen op het internet op sociale media en fora. Mensen zijn lyrisch over Mart Smeets over hoe goed hij wel niet was. Als er een tegengestelde mening is over Mart Smeets dan worden die mensen weggezet als azijnpisser of negatief. Er zijn dus veel meningen over Smeets. Je houdt van hem of je haat hem. Het kamp lijkt 50/50 te zijn als het gaat om de mening over Mart.

Nu is het wel te hopen dat ex-collega’s van Mart hem zijn rust gunnen en hem niet te hooi en te gras op het scherm halen voor ‘de mening van Mart’, want dat risico lopen we nu wel nu hij zeeën van tijd heeft.

Fonts voor WordPress

Comic Sans, sommige mensen vinden dat dit echt niet meer kan in deze tijd. Ik vind het font nog steeds één van de leukere om websites wat meer tot de verbeelding te laten spreken.

Ik weet eigenlijk niet wat tegenwoordig, qua ‘in’is,  een juiste font is, maar het is natuurlijk sterk van de persoonlijke smaak afhankelijk welke font je het leukst vindt.

Kanker dit, kanker dat.

Ik irriteer mij al een tijdje aan uitspraken in het nieuws op radio, televisie of in geschreven media met koppen en uitspraken over ‘Kankerklinieken’ en ‘kankermedicijnen’ enz. Ze bedoelen dan klinieken waar patiënten met kanker worden geholpen of medicijnen tegen kanker.

Misschien ben ik wel ouderwets maar ik vind het nogal cru klinken als ik die koppen lees of iemand dat hoor zeggen. Waarschijnlijk komt het omdat mijn moeder aan kanker refereerde met  de grote ‘K’ als ze vertelde dat iemand ziek was en kanker had. Volgens mij klopt het ook taalkundig niet, maar ik ben geen Neerlandicus. Sinds men het in de media heeft over ‘vlieger’ als men piloot bedoelt of  ‘vliegbedrijf’ hebben ipv een luchtvaartmaatschappij merk je wel dat het verval behoorlijk is ingezet.

Ik weet wel, taal is levendig, maar dit gewoon ontzettend dom. Helemaal als je jezelf realiseert dat deze mensen langdurig Nederlands hebben gehad op hun scholen voor journalistiek. Althans, dat hoop ik dan maar. Ik kan mij echter niet voorstellen dat zij het zo hebben geleerd.

Het is krom taalgebruik dat steeds meer voorkomt, maar het is gelukkig allemaal niet zo cru als bovengeschetste voorbeelden.

TV op maat.

Wat de discussie rond het bedrijf FOX, dat standaard hun kanalen in2016 Foxsports logo pakketten van tv providers wil hebben waar klanten voor moeten betalen, heeft opgeleverd is dat überhaupt het hele pakkettengedoe als het gaat om tv abonnementen op de schop zou moeten.

Het systeem is hopeloos verouderd want veel kanalen die wij wel in ons pakket hebben zitten worden nooit bekeken. De providers proberen nog een beetje schakering aan te brengen door zogenaamde doelgroeppakketten te verkopen, maar ook binnen die groepen zitten ook weer kanalen die nooit worden bekeken. Veel van die zenders drijven dan ook op de inkomsten die ze krijgen van providers die het weer doorberekenen aan hun klanten.

In deze huidige tijd met techniek moet het toch mogelijk zijn om als consument zelf een pakket samen te stellen? Ik weet wel dat het verdienmodel van providers zo niet in elkaar zit, maar zo zou het wel moeten zijn. Klanten zouden kanalen moeten kunnen samenstellen met een minimum van een aantal kanalen. Tenslotte mogen de kabelaars en tv providers wat mij betreft best geld verdienen.

Tijdens deze hervormingen kunnen we dan meteen de verplichting van doorgifte van Nederlandse kanalen opheffen. Dit is nu wettelijk verplicht. Maar met de baggertelevisie die de Nederlandse publieke omroepen op de drie kanalen over ons uitstort zou die verplichting best mogen vervallen. Maar ja dan is dat meteen het einde van het publieke bestel.

Roken en ruzie in ‘We zijn er bijna’.

Wat ik mij afvraag, als ik naar dat lieflijke programma, ‘We zijn er bijna’, kijk of er nou nooit eens onmin is tussen de reizigers.

Het gaat allemaal in pais en vree lijkt het, maar ik kan mij niet voorstellen dat er helemaal geen spanningen zijn tussen de medereizigers. Ik zie regelmatig medereizigers in beeld waarvan ik denk dat ik problemen met ze zou krijgen wanneer ik mee zou gaan.

Wat ik ook raar vind is dat ik helemaal nooit iemand zie roken terwijl juist de generatie van reizigers in het programma zijn opgegroeid met het feit dat roken nog sociaal geaccepteerd.

Het komt toch een beetje onwerkelijk over als ik er zo over nadenk en het programma zo bekijk.

Journaille slachtoffer van zijn eigen politieke correctheid

Afgelopen week werd een coup in Turkije gepleegd. Deze werd te neer geslagen door de Turken in Turkije en dat werd door Turken in Nederland uitbundig gevierd. De NOS-verslaggever die verslag wilde doen vanuit Rotterdam voor de televisie kreeg echter niet de kans om zijn verslag te doen.

Horde feestvierende Turken sprongen tussen de verslaggever en de camera in en riepen leuzen over de geweldige Turkse leider Erdogan en vooral: “Wij zijn met 6000” en “”Niet je leugens vertellen over ons!”. Er viel niets te liegen want de beelden spraken voor zich. Ik ga inhoudelijk niet verder in op de demonstratie, maar vanochtend was op de radio de voorzitter van journalistenvereniging die zei dat journalisten steeds vaker te maken hebben met agressie en dat men niet echt wist wat men ermee aan moest.

Ik zou het als journalist wel weten. Ik zou alles uit en te na bespreken in mijn berichtgeving. Het is juist dat niet bespreken van zaken die er voor hebben gezorgd dat journalisten nu worden aangevallen. Als er namelijk één beroepsgroep is, op de politiek zelf na, die zich politiek correct als mogelijk gedraagt  dan zijn het wel de journalisten en verslaggevers die juist niet laten zien en horen wat wel zou moeten. Dat mensen die hier wonen hier onze vrijheden misbruiken om andere mensen hun vrijheid in te perken. Nu is het juist de tijd, eigenlijk te laat, om daar wel aandacht aan te besteden en te vertellen hoe het echt is en het liefst in niets verhullende begrippen zoals het de afgelopen decennia is gegaan.

Na de aanslag in Nice, toen al bekend werd wie de dader was, deed een journalist op de radio verslag van een inval in het huis van de dader waar bergen wapens werden gevonden, maar de journalist had het in zijn automatisme over ‘het huis van de vermoedelijke dader’. Het maakt veel duidelijk over de panische voorzichtigheid waarmee journalisten omgaan met het nieuws en bang zijn om te stigmatiseren en te discrimineren.

Nu vinden ze het raar dat ze agressief worden aangevallen. Dat is niet raar want in dit geval zoals in Rotterdam weten de daders dat de journalist niet durft te zeggen om welke groepen mensen het gaat, in dit geval Turken.

René

‘Lekker lang’ thuis blijven wonen en nare buren.

Daar sta je dan, als pakketbezorger, bij een bejaardenwoning met een doos waarvan je aan de afzender kunt zien dat het incomateriaal is.

Je belt een er wordt niet opgedaan. Je belt nog eens en je krijgt geen respons. Dan probeer je bij de buren of ze het pakket willen aannemen en deze zegt “Ik neem het niet aan want ik weet niet wanneer ze terugkomen”.

Net als we op het punt staan met de doos te vertrekken horen we een pieperig stemmetje vanuit het huis van de ontvanger. We kijken naar binnen en zien iets bewegen in een stoel. Het is een vrouw die met echt veel moeite probeert overeind te komen. Ze roept met haar pieperig kleine stemmetje heel zacht dat ze eraan komt.

Wij wachten en na een kwartier maakt een kleine vrouw hangend over haar rollator de deur open. We zetten de doos voor haar in de hal en zeggen dat ze maar weer snel moet gaan zitten in haar stoel en dat wij de deur goed achter haar sluiten. Ze schuifelt weer naar de stoel met hele kleine stapjes.

Waarschijnlijk doet ze niets anders dan de hele dag in de stoel zitten, starend naar buiten. Haar laatste dagen/maanden/jaren te slijten.

Ik werd er treurig van en misschien was dit mevrouw haar eigen keuze om toch lang thuis te blijven wonen, maar dit is echt niet goed. Echt heel erg zielig vind ik het en dan heb je ook nog van die nare buren.