Ikealeed.

Zaterdag was er de behoefte om even een kastje en een tafeltje te halen bij het Ikea filiaal in Amsterdam Zuid- Oost(voorheen Bijlmermeer). De zaterdagen zijn bij uitstek geschikt voor dit soort klusjes. Vrouwlief was aan het werk dus was mijn broer, die zijn domicilie ook in Amsterdam Zuid- Oost heeft, de eerstvolgende aangewezene om dit evenement mee te maken. Mijn zoon, altijd in voor een fijne struindag, was ook van de partij.

Mijn vrouw en ik hadden al via internet op de site van Ikea gekeken wat wij wilde hebben, dus het was een kwestie van bestellen, uit het magazijn halen, betalen en wegwezen. Nou niet helemaal natuurlijk, want bij Ikea gaat namelijk niets zoals in de gewone west Europese wereld. Het systeem van Ikea is er op gebaseerd dat je urenlang in die winkel rondloopt om je te prikkelen om nog meer te kopen dan je al van plan was. Nu ben ik inmiddels een consumeerder anno 2007 dus laat ik mij niet door de trucjes van de psychologen van multinationals als Ikea ‘vangen’. Het vervelende is dat je wel met het ‘systeem’ te maken hebt. Ook als jij een andere manier van winkelen voor ogen hebt.

Wij, broer, zoon en ondergetekende gingen dus op zoek naar de eerste de beste gelegenheid om onze bestelling bij één van de “Hé kan ik je helpen?” types te plaatsen. Gelukkig beknibbeld Ikea niet op personeel, want zo een figuur was snel gevonden. Die maakte het bonnetje voor de tafel en een kastje. Wij dachten dat het Ikealeed toen wel geleden was, want het enig wat we hoefde te doen was het spul uit het magazijn te rukken en af te rekenen. Maar de winkelpsychologen van Ikea willen toch nog maar steeds dat je de hele winkel doorloopt om je aan te zetten tot “Kopen, kopen, kopen”. Nergens even een snel gangetje om het één en ander te omzeilen.

Dan loop je dus met slechts een bonnetje op weg naar het magazijn achter allerlei mensen die lopen te slenteren en rond te kijken. De ergernis stijgt dan al snel en als ze dan ook nog eens, terwijl je achter ze loopt, plotseling stoppen is geen houden meer aan. Er ontstaan er situaties die niet wenselijk, maar ook onvermijdelijk, zijn. Ik heb namelijk helemaal niet de behoefte om tegen vrouw met een dikke reet die op het punt staat te bevallen aan te botsten. Het humeur is dan al dusdanig dat ik roep: “Tief op wijf!” en met American Football bewegingen mijn weg vervolg. Ondertussen weet ik weer waarom ik eigenlijk niet naar Ikea toe wilde. Het is een gevoel wat mij telkens weer bekruipt als ik in die zaak ben. Daar kan een aardige dame bij de kassa niets meer aan veranderen. Een uur verder en een kastje en een tafel rijker gingen wij huiswaarts en weer nam ik mij voor nooit meer naar Ikea te gaan.

Ikealeed voorzichtig,

Zet je hem er op?