Aan René valt niet veel te veranderen.

Ik kom uit een gezin met 7 kinderen. Ik heb 2 broers en ik heb 3 zusters. Van één zusje moesten we te vroeg afscheid nemen. Behalve mijn jongste zus en ik hebben de andere zusters en broers oer-Hollandse namen. Blijkbaar kreeg mijn moeder(Zij verzon de namen) bij mij jongste zus en mij de geest of ging op de Franse toer. U weet hoe ik heet en mijn zusje heet Yvonne. De oudere broer en zusters werden gezegend met slappe aftreksels van hun katholieke namen als roepnaam.

Zo werd Helena, Lenie en Francine werd Ineke. Bij de broers werd Antonius Ton en Piet bleef Piet. Nou ja totdat Piet thuis kwam. Het was ergens in de jaren zestig. Piet had besloten Peter te gaan heten. Het was moderner en hij vond het meer bij hem passen. Ook vond hij Piet niet leuk (sorry voor alle Pieten, inclusief de zwarte). Dus het werd Peter. Ik vergiste mij als kleine jongen nog wel eens maar nu zit het er wel in. Dat mag ook wel naar 40 jaar.

Op een dag kwam mijn middelste zus Lenie thuis. Ook zij was haar naam zat en wilde in het vervolg Lennie heten. Ze was op dat moment bezig om een beetje mannequin te worden dus daar zal het wel mee te maken hebben gehad dat Lenie niet meer kon. Na wat oefenen kon ik ook dat onthouden, want ik was niet veel ouder dan toen Piet Peter werd. Ik vergis mij nu wij elkaar bijna dagelijks spreken al helemaal niet meer( bijna nooit gedaan hoor).

Sinds een jaar of wat heeft mijn oudste zus Ineke besloten Francine genoemd te willen worden. Waarschijnlijk heeft het te maken met een nieuwe fase in haar leven of iets anders zinvols. Ik ben het eigenlijk vergeten te vragen. Maar nu ik inmiddels de 45 gepasseerd ben heeft Francine pech, want ik krijg het er maar niet in. Het is nog steeds Ineke of Ien(naar goed Amsterdams gebruik om namen af te korten. Alsof die Amsterdammers altijd haast hebben, pffft). Ik probeer het wel, maar toch verval ik tijdens onze gesprekken weer in haar oude naam.

Nu zijn al mijn zusters toffe meiden dus Francine ook en die tilt er niet zo zwaar aan, maar het komt natuurlijk van mijn kant niet erg aardig over. Het zit er zo ingebakken dat die oude naam moeilijk te vergeten is. Nou ja het is niet het belangrijkste natuurlijk en het komt ook omdat wij elkaar niet zo vaak zien. Dacht ik dat ik eindelijk van dat namengedoe af was, kwam voor een jaar of twee geleden mijn zoon Bobbie met: “Noem mij maar gewoon Bob in het vervolg”. Gelukkig vergis ik mij daar niet in want pubers reageren op dat soort dingen nogal explosief. Ik ben blij dat ik gewoon René heet want daar valt gelukkig niet veel aan te veranderen.

Rene