Je blijft toch een Amsterdammer.

Vandaag werd ik door één van de oudste kranten van Nederland, de PZC, geciteerd naar aanleiding van mijn artikel over Dorpspatriotisme. Zo stond er onder andere hier te lezen: “Op zijn weblog schrijft Westkapellenaar René van Gellekom dat de rivaliteit tussen de beide dorpen al lang niet meer zo heftig is als tien, twintig of honderd jaar geleden. “Maar soms steekt die toch weer de kop op.”“.

Ik wist niet eens dat de een journalist van de PZC dat artikel over de borden bij Westkapelle op mijn website had gelezen en er ook een artikel aan had gewijd. Het was mijn fysiotherapeut die het mij vertelde toen ik voor mijn wekelijkse bezoek kwam. Natuurlijk haalde ik meteen een los exemplaar bij de supermarkt bij ons om de hoek en zag het ook staan.

Uiteraard was ik vereerd, want het gebeurd niet zo vaak dat men je in de krant citeert en zeker niet als je nog maar zo kort in je nieuwe woonplaats woont die ver van je oude is. Ik werd zelfs door een buurvrouw aangesproken die het ook had gelezen. Van Gellekom groeide nog meer van trots. Toen ik thuis kwam heb ik het Zeelandkatern meteen opengeslagen en daar stond het inderdaad. Maar ja helemaal kloppen deed het natuurlijk niet, want ondergetekende woont dan wel in Westkapelle, maar kan nog zeker niet met de titel “Westkapellenaar” schermen. Ondanks dat ik wel helemaal weg ben van mijn dorp is het nog wat te vroeg om zo ver te gaan dat ik mij Westkapellenaar mag en kan noemen. Overigens zeggen ze hier “Westkapelaars”

Ik vraag mij af of je dat als Amsterdammer van huis uit ooit wel kan worden. Aan de medebewoners van Westkapelle ligt het zeker niet, want die zijn allemaal even hartelijk en aardig tegen mij en ik voel mij zeker geen buitenstaander. Ik voel mij hier echt thuis, maar ik ben hier komen wonen. Kortom de PZC wordt vriendelijk bedankt, maar het is zoals het is, als je niet in Westkapelle bent geboren zul je nooit een Westkapelaar worden. Eerlijk is eerlijk.

René

Zet je hem er op?