Zo min als mogelijk ‘gedoe’.

Gisteren waren vrouw, zoonlief en joors troelie op pad in Middelburg. We gingen eens kijken voor een scheerapparaat omdat ik mijzelf steeds vreselijk opensnijd tijdens het nat scheren met een mes. Als je bloedverdunners slikt is dat niet echt handig. Niet dat het nou zo een vreselijk bloedbad is, maar toch, mijn vrouw heeft een hekel aan de achtergebleven wonden en de vuile handdoeken. Kortom wij togen gezamenlijk naar Mediamarkt.

Omdat op hetzelfde terrein(zo een gezellige winkelboulevard aan de rand van de stad) ook keukenboeren zijn gevestigd besloten we, omdat we na de verbouwing van ons huis toch eens aan een keuken moeten, eerst daar even een kijkje te nemen. Na de showroom van de familie Grando trokken wij de showroom van mijnheer Kampioen binnen. Niet dat daar nou zoveel anders te zien was als bij de conculega’s van mijnheer Kampioen, want volgens mij zit er geen enkel verschil in de te verkopen keukens, behalve de kastjes en de frontjes.

Helaas heb ik ondanks dat ik graag kook een pesthekel aan dit soort showrooms waar opstellinkjes staan om een beeld te geven van wat de mogelijkheden zijn en die mogelijkheden zijn legio als ik de verkoper moet geloven. Ik vind dit soort aankopen altijd zo een ‘gedoe’. Er wordt een hoop bombarie gemaakt om iets dat eigenlijk gewoon niets meer is dan wat spaanplaat met folie. Ik wil lekker praktisch koken in een keuken met een leuke kleur en voor de rest kan het mij niet zoveel schelen. Wat voor apparaten er in die keuken zitten zal mij worst zijn en al helemaal wat voor merk ze zijn.

Voor de verkopende partij ligt dat anders. Die hebben het over hun ‘product’ als waren het kunstwerkjes van een dergelijke originaliteit dat je likkebaardend rond moet lopen in een pseudo-galerie voor keukens. Kortom naar mate de gang van de familie van Gellekom door het pand vordert, neam mijn humeur met de minuut af. Een aardige ‘adviseur’ van Braziliaanse afkomst kan daar niets aan veranderen. En zo begaf ik mij na een gratis kopje koffie en wat over een weer gepraat met de verkoopster uiteindelijk naar de overkant van de Bouelvard voor de aanschaf van een scheerapparaat.

Het kopen van een keuken stel ik zo lang mogelijk uit omdat ik er net zo een pesthekel aan heb als het kopen van een auto. Mijn vrouw droeg de boeken, die ze kreeg van de adviseur van mijnheer Kampioen, maar ik zal er niet inkijken. Ik weet wel wat ik wil en dat is zo min als mogelijk ‘gedoe’.

René

Zet je hem er op?