Ik ben een liefhebber van biografieën en lees dan ook menig boek weg. Vaak maakt het mij niet eens uit van wie die biografie is, als het maar lekker weg leest en een beetje interessant persoon is. Zo lees ik momenteel “My life, My way” de biografie van Harry Webb ofwel Cliff Richard.
Nu heb ik al van veel Engelse artiesten de biografieën mogen lezen, maar door dit boek is geen doorkomen aan. Harry is namelijk en overtuigd gristen en deelt dit het liefst elke pagina met de lezer en roept er regelmatig bij dat hij dan niet zo met zijn geloof te koop loopt omdat het iets persoonlijks is. Dat laatste ben ik wel met hem eens, maar waarom houd hij zich niet aan zijn eigen stelling.
Verder is Webb ook nog een ijdeltuit in het genre van “Kijk mij toch eens goed zijn”. Zo praat hij veelvuldig over zijn liefdadigheidswerk en over het feit dat hij zijn zusters en neefjes lekker veel geld geeft. Zo schreef hij dat hij zijn zusters 50 duizend pond had gegeven en er ook nog achteraan dat hij daar helemaal niets voor terugverwacht. Het is gewoon beschamend eigenlijk.
Wat dat betreft zijn er zat Engelse artiesten die ik, ondanks hun genre muziek die zij spelen niet waardeer, wel respecteer om hoe zij met hun roem zijn omgegaan en de belevenissen op de weg daar naartoe. Harry kreeg alles in zijn schoot geworpen en daar zal waarschijnlijk het verschil zitten met bijvoorbeeld een David Essex die zich echt een plek moest veroveren in de muziek en musicalscene.
Het boek van Cliff Richard gooi ik maar verder ongelezen in de verkoop in de wetenschap dat dit log niet echt reclame voor het boek is. Dat is dan maar zo
René
[lees ook]
Zet je hem er op?
De schrijver van het artikel mag vinden wat hij wil over Cliff Richard en zijn biografie, maar dat hij concludeert dat deze artiest slecht met zijn roem omgaat en alles in de schoot krijgt geworpen, klopt niet met de feiten. Noem mij een artiest die zo lang aan de top blijft; die er zo hard voor heeft moeten werken; die risico’s nam met andere genres, met musicals; die altijd klaar stond voor zijn fans, inderdaad aan vele goede doelen heeft gegeven; die nooit heeft afgegeven op andere artiesten (in tegendeel: altijd zijn voorbeeld Elvis heeft geroemd); die niet aan lager wal is geraakt door drugs, alcohol of wat dan ook, zoals vele, vele artiesten. Wàt heeft hij dan in de schoot geworpen gekregen? Zijn populariteit heeft hij verworven door klaarblijkelijke vakmanschap (anders houd je het echt niet 50 jaar aan de top vol!) en de keuze van de juiste mensen om hem heen.
Ik heb de biografie niet gelezen. Die interesseert mij ook niet zo. Ik beoordeel zijn carriere, volg hem van afstand in zijn doen en laten en concludeer dat hij wel goed met zijn roem omgaat en inderdaad (op gepaste wijze, dat wel) trots mag zijn op wat hij heeft bereikt. IJdeltuit? Ik ken grotere ijdeltuiten in de popscene die niet voor 10% hebben bereikt wat Harry Web / Cliff Richard heeft bereikt.
Zijn vakmanschap bevestigde weer bij zijn reunieconcert in Ahoy (10 november 2009), waarin hij – herenigd met zijn Shadows – een uniek en vakmatig hoogstaand concert gaf, met vooral nummers van hun early Rock and Roll-periode. De periode die de toon zette voor de latere muziekontwikkeling in Engeland (Beatles en vele anderen).
Kortom: de schrijver van de recensie schrijft wel zeer kort door de bocht.
Toevallig of toch niet. Darren bracht de ‘nieuwste’ cd vorige week voor mij mee…; nu vind ik Cliff wel leuk hoor, maar als jij zo beschrijft hoe je z’n boek vind, hoef die ook bij mij niet op m’n verlanglijstje. Wij zitten toch een beetje op dezelfde golflengte…denk idd maar eens aan David Essex! Ook Paul David (Paul Griggs…ex Guys ‘n’ Dolls) z’n biografie is een aanrader, zeker ook voor de niet GnD fans.
Ik heb in het artikel alleen maar willen aangeven dat ik Webb een kil persoon vindt. IK ken de man niet, maar dat concludeer ik op basis van wat jij zelf schrijft en vooral ook de manier en de toon waar op. Misschien is het dan toch handig dat je de biografie wel leest.
Daarin kun je dan ook lezen dat het voor Webb erg makkelijk is gegaan. Dat is geen verwijt maar een conclusie.
Het siert hem dat hij niet ten onder gegaan is drank en drugs, maar als het je allemaal komt aanwaaien, dan is dat ook nergens voor nodig. Het Rock en Roll gehalte van Webb is niet erg hoog in mijn optiek.
Hallo Rene,
Ik ben het volkomen eens met Jaap Buitink. Ik ben ook naar het concert op 10 nov. geweest en heb van de prestaties van Cliff en de Shadows genoten.
Ik heb de biografie van Cliff echter wel en ik heb hem ook gelezen. Ik vind het boek zeker de moeite waard.
Ik ben gelukkig al 50 jaar fan van een fantastische zanger en de volle zalen die hij bij zijn vele concerten steeds weer trekt zeggen genoeg.
“Ik ben gelukkig al 50 jaar fan van een fantastische zanger en de volle zalen die hij bij zijn vele concerten steeds weer trekt zeggen genoeg.”
Wat zeggen die volle zalen dan over Cliff, Zwaantje?
Ik denk dat we Cliff vooral moeten beoordelen als artiest. En iemand die al zolang meedraait aan de top en nog in staat is live op te treden op deze leeftijd (hoe oud zou hij intussen zijn?) is volgens mij een grote hoor. Ik lees overigens niet zijn biografie omdat ik denk dat de meeste van dit soort werkjes overlopen van ijdeltuiterij…
Op zich is het wel knap dat hij nog ‘gewoon’ werkt, maar zo zijn er natuurlijk zoveel.
Dat een biografie overloopt van ijdeltuiterij, dat is maar beperkt waar, daarom viel het mij bij Harry zo erg op. Ik heb, omdat de griep mij wakker hield, toch het boek maar uitgelezen in de hoop mijn mening misschien te kunnen bijstellen, maar het werd alleen maar erger.