Gisteren waren mijn vrouw en ik 22 jaar getrouwd. Vrienden en bekenden vroegen of wij nog iets speciaals gingen doen vanwege dit heugelijke feit. Dit was niet het geval.
Het is al heel wat dat mijn vrouw en ik het niet geruisloos voorbij laten gaan omdat we het vaak vergeten. Onze vriendin Franca vertelde ik dat we beter konden treuren dat mijn vrouw en ik elkaar niet hadden gekend, maar dat is omkijken en dat doen we niet graag. Overigens is dat nu korter dan dat we getrouwd zijn.
Misschien komt dat wel vreemd over, maar we hebben er nooit zo bij stil gestaan. Zelfs toen wij in 1988 in het vliegtuig naar Miami zaten met mijnheer en mevrouw Webby, moest die laatste ons er aan herinneren dat we alweer een jaar waren getrouwd.
We zijn er overigens niet minder gelukkig door en dan kun je jezelf afvragen wat het nut is om elk jaar er iets feestelijks van te maken. Mijn zuster en zwager gaan elkaar jaar sinds hun trouwen eten waar ze toen ook de receptie en het familiediner gaven. Eerst alleen, toen met de kinderen en nu dan ook met twee kleinkinderen erbij en dat is wel leuk. Zo doet ieder het op zijn eigen manier
Gisteren was ik het toevallig niet vergeten en gaf mijn vrouw een extra dikke kus. Ik geloof dat ik dat er vanaf nu maar in zal houden, als ik er aan denk.
René
[lees ook]
Zet je hem er op?
En zo ist maar net!