Gisteren was ik onderweg naar Gent, daar is de Belgische vestiging van The Chopperdome gevestigd. Deze fietsenwinkel, die gespecialiseerd is in aparte fietsen zoals beach cruisers, cruisers, stretched cruisers, lowbikes en choppers, heeft ook een vestiging in Amsterdam waar ik mijn eerste beach cruiser kocht. Het is dezelfde fiets die in het voorjaar van 2009 werd gestolen toen ik in bespreking was over de eerste zeepkistenrace van Westkapelle. Het werd tijd dat er nieuwe fiets kwam want dan zijn we voor het voorjaar weer klaar en kan er ook in de zomer weer volop worden gefietst.
Vandaar dat ik met Menno, één van de aannemers van Van Rooijen die ons huis vorig jaar verbouwde, en zijn zoon op pad ging. Menno zet zelf de speciale fietsen in elkaar en had nog wat onderdelen nodig voor een Basman die hij aan het bouwen is. Na een uurtje rijden kwamen we bij The Chopperdome in Gent(wat aan die kant van die stad eigenlijk Wondelgem heet) en keken onze ogen uit naar de modelletjes die er nog stonden, want de baas van The Chopperdome vertelde ons dat er binnenkort weer een nieuwe zending zou komen. We spraken af dat hij me zou bellen als dat het geval is, dan is er meer keuze voor mij te maken. Eigenlijk wil ik wel iets gaan (ver)bouwen aan een fiets om hem, zoals dat heet, te costumizen naar mijn smaak. Menno kocht zijn onderdelen en stelde voor om nog even een broodje Martino te gaan eten.
“Broodje Martino” is een typisch Belgische lekkernij. Ik had het nog nooit gegeten, dus wilde ik dat wel eens proberen. Omdat er in de buurt van The Chopperdome geen broodjeszaak was die geopend was gingen we in het centrum van Gent opzoek naar een ‘frituur’ annex broodjeszaak en die vonden wij. Toen onze bestelling arriveerde, zag ik Menno al bedenkelijk kijken. Menno is namelijk geen liefhebber van vis en geheel tegen de folklore in zat er ansjovis op ‘onze’ Martino en iets dat leek op tonijnsalade, maar weinig van de filet Americain die als basis voor een broodje Martino dient. Omdat wij ons niet uit het veld wilden laten slaan, begonnen we gelaten aan de eerste happen van dit stokbroodje dat wel een heel erge vrije versie van het origineel was.
Nu hielp het ook niet erg dat dit etablissement aan een Gents plein er niet helemaal fris uit zag. De opmerking die Menno(Een Brabander met al optimisme dat zo kenmerkend is voor Brabanders) in de auto voor we aan onze ‘culinaire’ trip begonnen maakte: “De meest smoezelige tentjes hebben vaak het lekkerste eten” droeg ook niet echt bij aan de smaak van het ‘ding’ dat ik afhapte. Menno en ik keken elkaar aan en naar een miezerig hoopje ansjovis dat Menno aan het begin al van het broodje graaide. Vervolgens keken we nog eens rond en legde wat er nog over was van onze broodjes op het tableau. Gelukkig hadden we ook iets gebakkens als friet om de ergste honger te stillen en vertokken toen we daar de helft van op hadden.
Op de terugweg zaten we wat mijmerend door het voorruit te staren toen Menno ook nog opmerkte: “Nee dat was niet het broodje Martino wat ik in België gewend ben te eten, maar het hielp ook niet dat die bediende eerst met zijn vinger in zijn neus zat voor dat hij aan het broodje begon.” Nu kan ik erom lachen, maar als ik het ook had gezien ter plekke was ik zo weggegaan. Menno en ik namen afscheid van elkaar met de belofte dat degene die het eerst over z’n nek zou gaan de ander even zou sms-en. Het was niet nodig, want alles bleef binnen. Was het toch nog een gezellig dag.
René
[lees ook]
Zet je hem er op?
Laatste reacties