Ken je dat gevoel? Het gevoel dat wanneer je terugkomt van vakantie of zoals in mijn geval een perfect weekendje weg, dat je dat heerlijke gevoel nog even wilt vasthouden? Dit jaar gebeurde mij dat twee keer.
De eerste keer in de voorjaarsvakantie toen we heerlijk in Frankrijk waren met lieve familieleden bij onze vrienden Franca, Darren en Fleur. De tweede keer was het afgelopen weekend. Ik was met mijn vriend Ton naar Newcastle op een minicruise inclusief een geweldig concert van de Pet Shop Boys. Het was hartstikke leuk en de foto’s volgen snel.
Maar dan? dan ben je weer thuis en wil je toch dat heerlijke gevoel niet kwijt. Dat lekker relaxe van een onbekommerde tijd. Niet dat het thuis nu allemaal kommer en kwel is hoor, in tegendeel, maar je wil gewoon nog even in het sfeertje blijven, dat is wat het is. Dat lukt natuurlijk maar ten dele, want ook thuis zijn lieve vrienden die enthousiast op je verhalen reageren, maar dan gaat alles weer zijn gang. Wat blijft is een fijne herinnering tot die weer wordt aangevuld tot het moment van een volgend uitje of vakantie.
René
[lees ook]
Zet je hem er op?
HEERLIJK!!!
Wat een geweldig weekend!
Ik kon dit wel even gebruiken, zeker met jou samen.
Enige foto’s staan op de website en de rest volgt volgende week.
Moeten we nog maar eens een keertje doen…
Opmerkelijk, juist vanochtend schreef ik iets over het relatieve van onze ervaringen. Vooraf ben je gespannen, opgewonden, na afloop ebt dat al heel snel weer weg. ‘Is that all there is?’ vroeg Peggy Lee zich af in een van haar sterke songs. Zo ook met vakantietrips. Mijn recente reis naar Belgie lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Daarna reden we nog eens 1200km naar allerlei andere plekken in ons land, bezochten uithoeken en leuke locaties. En ook die worden straks bijeen geveegd en opgeborgen in onze herinnering. Terwijl we ons alweer verheugen op het volgende….zo zitten we als mensen in elkaar.
Beter had ik het niet kunnen verwoorden!
Ik ken dat gevoel en het maakt niet uit of dat een weekend of een lange vakantie is.
!!! x
Het zijn herinneringen die je nog heel lang koestert en waar je met een glimlach op terug kijkt.
Het aangename gezelschap waarin je verkeert is daarin mede bepalend.
Ik heb nog wel een vraag: waarom heet Ton Webby of waarom heet Webby Ton ??
Nouh ik heb van Anita begrepen dat ze anders ook heerlijk heeft genoten hahaha
Dus ik neem aan dat jullie nog wel een keertje samen kunnen stappen
Ton heet Webby, Anita omdat het zijn internet bijnaam is. Hij heet dus gewoon Ton.
Anita en Ton’s vrouw hebben een heerlijke tijd gehad, blijkbaar, dus voelen Ton en ik ons geroepen om dat vaker voor ze te organiseren door met z’n tweeën op pad te gaan.
Het is het bekende spreekwoord “als de kat van huis is dansen de muizen op tafel” hahaha
Dat “Webby” ‘Ton’ heet of misschien toch wel “Webby” (?!) heeft ermee te maken dat ik enige adult-websites bezit waar ik graag unindentified voor zorg. :-O
Verder heb ik niet zoveel geheimen.
We gaan wel eens kijken of EMDR iets voor René is, dan kunnen we misschien weer gaan vliegen want 15 uur op de boot voor een vluchtje van pak-m-beet 1½ uur is effe makkelijker, blijft er meer tijd over om te ‘stappen’! (en dat neem ik graag letterlijk!)
Halloo Webby tis helemaal duidelijk hoor
Tegenwoordig kun je voor een prikkie vliegen en Rene heeft er vast niets op tegen om
met zijn beste maatje de bloemetjes eens flink buiten te zetten !!! GEWOON DOEN
Hoi Anita,
Het is namelijk zo dat ik over nogal wat vliegangst beschik en dat dit de reden is dat de boot ook een uitkomst was. Ik zou het wel leuk vinden om bijvoorbeeld met Bob eens naar New York te gaan of misschien wel verder met Anita erbij, vandaar dat EMDR waarmee goed resultaten worden behaald.
Ooo-hoo dat wist ik niet. Gewoon informeren naar die EMDR !!!
Denk aan al die leuke tripjes die dan mogelijk worden
Dat gevoel ken ik. Als je iets leuks hebt meegemaakt wil je het vasthouden. Zeker t.a.v. vakanties, maar René ….. in mijn geval is alles veranderd sinds ik 5 jaar geleden met pré-pensioen ben en maandelijks m’n salaris nog ontvang. Het is voor mij nu elke dag vakantie waar ik ook ben. Leo’s gevoel had ik ook toen ik nog werkte. Nu is elke dag voor mij plezier makken en een vakantiedag, of ik nu aan de Costa del Veluwemeer of Costa del Sol vertoef. Snap je me een beetje?
O.T. Nog super bedankt René voor je uitleg over een eigen website. Bij nader inzien blijf ik toch maar bij weblog. Ben geen held in websites zelf maken. Toen ik nog werkte had ik altijd iemand van automatisering die me hielp. Van hun heb ik veel geleerd om bepaalde problemen op te lossen, maar om nu zelf een website op poten te zetten. Daar zie ik tegen op, Vergelijk het maar met jouw vliegangst. Ik heb trouwens geen enkele probleem gehad zoals medeweblogger Leo, maar die had ook 4 weblogs die aan elkaar verkleefd raakten.
saludos
Albert