De scan waar je niets in ken.

Van de week moest ik vanwege van tot nu onverklaarbare hoofdpijnen met mijn hoofd in een MRI scanner. MRI is het jongere broertje van de CT scan, maar kan nog net even iets meer in beeld brengen dan zijn oudere broer. Het verschil van die twee zit hem behalve in de techniek ook in het feit dat de MRI scanner magneten zwaarder zijn en daarom meer herrie produceren dan de CT scan.

Een ander verschil met de CT scan is dat het gat, van de MRI scanner, waarin lijf en leden in geschoven worden aanmerkelijk kleiner is. Het is het heel klein, je kan er niet in bewegen en maakt het geheel wel een beetje claustrofobisch. Om de herrie van de scanner te onderdrukken krijg je een hoofdtelefoon op met muziek naar keuze. Ik had radio Veronica opstaan. Wanneer je hoofd gefixeerd is komt er nog een kap op met een spiegeltje zodat je naar de klok en de mensen in de controlekamer kunt kijken. Voor nood krijg je een alarmbel aan een koordje in je handen en dan schuif je als geheel de machine in.

Mijn onderzoek duurde 45 minuten en daarbij mag je dus niet bewegen. Ik deed dat niet, want al zou ik willen, mijn hoofd lag zo vast dat het echt geen kant op kon. Wanneer ik in het spiegeltje keek zag ik de tijd voortschrijden en dan gaat het langzaam hoor. Ook zag ik de operator en de assistent zitten. Die staren 45 minuten naar een scherm. Na een half uur zag ik ineens één van de twee verschrikt naar het scherm kijken en de telefoon pakken om iemand te bellen. Als je daar dan zo ligt en je ziet dat gaat er van alles door je heen. De meest vreselijkste tumoren doemen in je geest op en je wordt steeds ongeruster.

Toen ik eruit mocht en de assistent vroeg hoe het was gegaan vertelde ik hem dat ook. Ondanks dat hij al een tijdje werkzaam was bij de MRI, had hij nog nooit stilgestaan bij het feit dat dit zo ervaren zou kunnen worden door zorgconsumenten(patiënten). Hij beloofde daar in het vervolg op te letten en verzekerde dat het met mij allemaal wel meeviel, maar dat hij schrok omdat hij zag hoe ver de scan was en de dokter volgens afspraak moest bellen. Hij vergat dat bijna en deed daarom geschrokken. Een plausibele verklaring, maar wel een puntje van aandacht voor de afdeling dacht ik zo. De uitkomst van de scan weet ik nog niet, dat hoor je dan weer een week later.

René

Zet je hem er op?