Klankbordgroep

In ‘mijn tijd’ als gemeenteraadslid in Almere waren de bestuurders van die stad, geheel naar de heersende mode in den lande, gek op klankbordgroepjes. Klankbordgroepen werden in het leven geroepen door wethouders wanneer een ‘sociaal gevoelig’ onderwerp zoals Moskeeën, fabrieken enz. aan de burger voorgelegd moest worden.

Toen ik nog in de jongste stad van Nederland woonde ging het bij ons in de week om een gigantisch grote middelbare school waarbij het leek alsof onze privacy zou worden geschonden en de verkeersdruk in de wijk zou toenemen. Er werden acties gestart en uiteindelijk werd er geheel naar de heersende mores een klankbordgroep gevormd. Daarmee nam je als bestuurder je de burger/opponenten de wind uit de zeilen, want je nodigde meteen de hardste ‘schreeuwers’ van een actiegroep uit om in de klankbordgroep plaats te nemen. Daarmee kocht je tijd om langzaam maar zeker je plan door te voeren want de bestuurder had nu de kans om samen met zijn ambtenaren de ‘schreeuwer’ te kneden en te masseren zodat je die voor een groot gedeelte op je hand kreeg. De laatste deed dat vervolgens weer met zijn medestanders. Doel bereikt, burger stil en gaan.

Zo kregen bestuurders sociaal gevoelige onderwerpen er makkelijker door en ze gaven het publiek, de burger, het gevoel te participeren in de besluitvorming. Ik krijg altijd argwaan als er een klankbordgroep in het leven wordt geroepen en word ook wat alerter, want er is geen bestuurder die zich met die ‘onzin’ wil bezighouden, maar het is wel de manier om je ‘plannen’ er bij de burger doorheen te drukken.

Of zoals een Pvda bestuurder mij in Almere eens vertelde, als je zorgt dat je je opponenten bij de zaak betrekt heb je de minste problemen. Het duurt alleen allemaal at langer.

René

Zet je hem er op?